Rybołówstwo kutrowe
Rybołówstwo kutrowe – początek rybołówstwa dalekomorskiego
W drugiej połowie XIX w. na kaszubskim wybrzeżu częściej zaczęli pojawiać się rybacy ze Skandynawii i Pomorza Zachodniego. Kronikarze podają, że w 1885 r. w trakcie trwania wiosennych połowów, na wybrzeże przypłynęły dwa szwedzkie kutry wyposażone w nieznane tutejszym rybakom sieci do łowienia łososi, tzw. pławnice. Sukcesy połowowe, które osiągnęli obcy rybacy, wywarły wielki wpływ na miejscową ludność. Rodzimi rybacy również zapragnęli uprawiać rybołówstwo pełnomorskie.
Z czasem coraz popularniejsze stawały się drewniane kutry rybackie wyposażone w silniki motorowe. Na początku lat dwudziestych XX w. łączna liczba kutrów motorowych wynosiła 65 jednostek, a w 1935 r. wzrosła do 165. Na potrzeby takiego rybołówstwa powstawały nowe porty rybackie, np. w Wielkiej Wsi (dziś Władysławowo) czy rozbudowany port w Helu. W okresie międzywojennym rybacy coraz bardziej interesowali się łowiskami śledzi zlokalizowanymi na Morzu Północnym. Zaczęło się rozwijać rybołówstwo dalekomorskie.
