Tradicyjné ôrtë łowieniô
Niewód
Rëbacczé jadro do łowieniô sledza ë łososa. Òbczas łowieniô niewòdã do robòtë bëłë dopùszczoné białczi a dzecë, równak nie bëło to stałą praktiką. Niewód skłôdôł sã z macëcë ë dwùch skrzidłów z lënama. Na jego kùńcach bëłë lënë, za jaczé wëcygalë jadro „za pòmòcą tak zwónëch szelków, jidącë do wslôdë jeden za drëdżim”. Warało to wiele czasu. Łowienié łososów na ten ôrt zaczinało sã zarôzka przed Jastrama.
(Cytat z: „Obrazki rybackie” Hieronima Gołębiewskiego)
Céza
Pò Jastrach do kùńca lëpińca łowioné bëłë flądrë za pòmòcą jadrów zwónëch cézama. Bëłë to môłé, rãczné niewòdë, jaczé skłôdałë sã z macëcë ë skrzidłów. Do lënów wplątóné bëłë wiechetczi słomë. Do łowieniô cézą trzeba bëło dwùch-trzech rëbôków.
Mance
Mancama bëłë łowioné sledze bez całi rok. Do tegò sygła wespółrobòta 2- abò 3- òsobòwëch maszoperiów. Mance bëłë ôrtã zastawnëch jadrów, tzw. stojącëch.
Żaczi
Skłôdałë sã z dwùch miechów, jaczé bëłë wsadzoné jeden w drëdżi. Pale z żakama rëbôcë wbijalë w mòrsczé dno. Żakama łowilo sã w bezksãżëcową noc. Bëłë òne ùżiwóné do łowieniô wãgòrzów – sezón na nie warôł òd pòłowë séwnika do lëstopadnika.
Pławnice
Òd kuńca XIX wieku òbez kòntaktë ze skandinawsczima rëbôkama Kaszëbi zôczãlë wëzwëskiwac nowé ôrtë łowieniô. Jednym z nich bëło łowienié pławnicama. Pławnica to jadro rëbacczé, co swòbódno płiwô pòd tôflą wòdë. Wëzwëskóné bëło òbczas zymkòwégò łowieniô. Bez to, że pławnice bëłë czãsto a pòwszechno ùżiwóné, rëbë òdpłãnãłë dali òd brzegów, temù téż bëło kùńc łowieniô kòlbrzegòwima jadrama.
Takle
Nowim ôrtã łowieniô bëłë téż takle, to je wãdczi łososowé pòzywóné téż hôczikama. Łowiło sã nima òd lëstopadnika do strëmiannika. Na takle mógł wëłowic òd 15 do 100 sztëk łososa na jeden bôt.
