Kùtrowé rëbaczenié
Kùtrowé rëbaczenié – zôczątk dalekmòrsczégò rëbaczeniô
W drëdżi pòłowie XIX wiekù. Na kaszëbsczim pòbrzeżim czãscy zaczãlë pòjawiac sã rëbôcë ze Skandinawie ë Pòmrów. Kronikarze pòdôwają, że w 1885 rokù òbczas zymkòwégò łowieniô, na brzegù pòjawiłë sã dwa szwédzczé kùtrë, jaczé wëpòsażoné bëłë w nieznóné tutészim rëbôkóm jadra do łowieniô łososów, tzw. pławnice. Łososa łowilë téż tu rëbôcë z Norwegie, Danie ë Niemcowie z Pòmrów. Łowilë tak wiele, że „wszãdze westrzód rëbôków pòjawiła sã chãc, bë téż ùprawiac dalekmòrsczé rëbaczenié”.
(Cytat z: „Kronika Helu” Martina Strucka)
Rozwij pòlsczégò rëbaczeniô w latach 20. i 30. XX wiekù
Z czasã corôz pòpùlarniészé bëłë drzewiané bôtë mòtorowé. Na zôczątkù lat 20. XX wiekù bëło w Pòlsce 65 bôtów a w 1935 rokù 165. W midzëwòjnowim cządze rëbôcë corôz wicy jinteresowalë sã łowiskama sledzów na Nordowim Mòrzu. Béł to czas, czedë zaczãło rozwijac sã dalkmòrsczé rëbaczenié.
